Çocuk Acil Tıp ve Yoğun Bakım Derneği

Society of Pediatric Emergency and Intensive Care Medicine

 | 

Çocuklara Daha İyi Bir Gelecek İçin

Haberler

Çocuk Acil Tıp Makale

Prevention of Hospital-Acquired Hyponatremia: Do We Have the Answers?


Yaklaşık 50 yıldır çocuklarda idame sıvı tedavisinde hipotonik sıvılar tercih ediliyor. Hastaneye başvuran çocuklarda en sık gelişen elektrolit anormalliği hiponatremidir (Na< 135meq/l). Hiponatreminin, daha çok hipotonik sıvı alan çocuklarda görüldüğü kanıtlanmıştır. Buna da ‘’hastane hiponatremisi’’ adı verilmiş.

Bu makalenin yazarları 2003’ten itibaren bu konu ile ilgili çok sayıda çalışma ve yorum yaptıklarını, hiponatremiyi önlemek amacı ile de idame sıvı tedavisi olarak  hipotonik sıvı yerine izotonik sıvı kullanmak gerektiğini vurgulamışlar. Acil servise, ağrı, stres, bulantı, kusma, solunumsal ya da santral sinir sistemi bulguları ile başvuran olgularda nonozmotik  ADH salınımı olması nedeni ile hiponatremiye bir yatkınlık olduğu, geleneksel olarak yerleşen hipotonik sıvı uygulamasının ‘’hasta olmayan çocuk ‘’ gereksinimleri baz alınarak hazırlandığı vurgulanmıştır. Hipotonik sıvının sadece hipernatremide ve devam eden serbest su kayıplarında kullanılması öneriliyor.

Bu süreç içinde toplamda 15 prospektif, 5 retrospektif çalışmada (2000 hasta) hipotonik solüsyonların hiponatermiye neden olduğu, izotonik solüsyonların ise bu durumu önlediği gösterilmiştir.

 

  1. Çocuklarda idame sıvı tedavisinde (Özellikle de ADH uyarılmasına neden olan klinik durumlarda)ilk tercih edilecek sıvı izotonik karekterde olmalıdır
  2. Hipernatremi , devam eden sıvı (renal ya da ekstrarenal)kayıplarında hipotonik sıvılar tercih edilir
  3. İzotonik sıvılar akut ‘’hiponatremik ensefalopati’’yi önler

Sonuç olarak; idame sıvı tedavisi olarak çok sık tercih edilen ‘’hipotonik sıvılar’’ istisnai durumlar  dışında kullanılmamalıdır. Hastane hiponatermisini önlediği kanıtlanan  fizyolojiye daha uygun olduğu düşünülen ‘’izotonik sıvılar ‘’ tercih edilmelidir.  


 Michael L Moritz, Juan Carlos AyusPediatrics. 2011 Nov;128(5):980-3